Kaszel kenelowy u psa: objawy, kaszel wsteczny i kaszel u psa

W większości przypadków tak. Niepowikłany kaszel kenelowy jest chorobą samoograniczającą się: kaszel pojawia się nagle 5 do 10 dni po kontakcie z chorym psem i utrzymuje się zwykle 10 do 20 dni, a jego nasilenie słabnie już w ciągu pierwszych pięciu dni. Warunek jest jeden: pies przez cały ten czas ma apetyt, jest żywy i nie gorączkuje. Jeśli którakolwiek z tych rzeczy się zmieni, to już nie jest zwykły kaszel kenelowy.

Bardzo. To najbardziej zaraźliwa choroba oddechowa psów, przenoszona kropelkowo, przez bezpośredni kontakt oraz przez wspólne miski, zabawki i posłania. Pies zaraża jeszcze zanim zacznie kaszleć. Co gorsza, Bordetella bronchiseptica bywa siana nawet 3 do 4 miesięcy po pozornym wyzdrowieniu, a w badaniach doświadczalnych izolowano ją z wydzielin przez co najmniej 19 tygodni.

Praktycznie nie. Bordetella bronchiseptica jest opisywana jako zoonoza, ale udokumentowane zakażenia u ludzi są bardzo rzadkie i dotyczą niemal wyłącznie osób w ciężkiej immunosupresji, na przykład pacjentów z zaawansowanym HIV, po przeszczepie albo w trakcie chemioterapii. Dla zdrowego domownika ryzyko jest znikome. Jeśli jednak ktoś w domu jest leczony immunosupresyjnie, warto zachować dystans i higienę rąk.

Tak, kot może się zarazić Bordetellą bronchiseptica od psa, choć zdarza się to rzadziej niż zakażenie psa od psa. U kotów przebieg jest zwykle łagodniejszy i częściej dominują objawy z górnych dróg oddechowych: kichanie, wyciek z nosa i z oczu, a nie sam kaszel. Ciężej chorują kocięta i koty żyjące w dużych grupach.

U dorosłego, zdrowego psa zwykle nie: jest uciążliwy, głośny i długi, ale kończy się sam. Niebezpieczny robi się wtedy, gdy przechodzi w odoskrzelowe zapalenie płuc, a to zdarza się przede wszystkim u szczeniąt, psów starszych, psów ras krótkopyskich i pacjentów z obniżoną odpornością. Sygnały ostrzegawcze to gorączka, apatia, brak apetytu, ropny wyciek z nosa i zmiana kaszlu z suchego na mokry.

Typowo 10 do 20 dni, licząc od pojawienia się kaszlu. Sam kaszel zaczyna się nagle 5 do 10 dni po kontakcie z zarażonym psem, jest najgorszy w pierwszych dniach i potem stopniowo słabnie. Kaszel utrzymujący się powyżej trzech tygodni przestaje pasować do niepowikłanego kaszlu kenelowego i wymaga zdjęcia RTG klatki piersiowej, bo w tym miejscu najczęściej ujawnia się zapadanie tchawicy albo przewlekłe zapalenie oskrzeli.

Zależy od przyczyny i to jest najważniejsza wskazówka, jaką opiekun przynosi do gabinetu. Kaszel kenelowy i zapadanie tchawicy brzmią jak gęganie gęsi albo jakby pies się czymś zadławił, są suche i napadowe. Kaszel sercowy jest raczej wilgotny i nasila się w nocy. Kaszel przy zapaleniu płuc jest mokry i towarzyszy mu gorączka. Nagraj napad telefonem, bo w gabinecie pies zwykle nie kaszle.

To napadowy wdech, czyli odruch, w którym podrażnienie błony śluzowej nosogardła wywołuje skurcz mięśni gardła. Pies staje z wyciągniętą szyją i głową odchyloną do tyłu, ma zamknięty pysk i rozszerzone nozdrza, i wykonuje serię głośnych, gwałtownych wdechów. Wygląda to dramatycznie, ale w ogromnej większości przypadków jest zupełnie niegroźne, nie boli i mija samo po kilku sekundach do kilku minut.

W czasie epizodu wystarczy zachować spokój i pozwolić psu dokończyć. Wielu opiekunom pomaga delikatne masowanie gardła albo krótkie zasłonięcie nozdrzy dłonią, co zmusza psa do przełknięcia i przerywa napad. Nie trzeba nic podawać. Do lekarza idzie się wtedy, gdy epizody nagle stały się częste lub długie, bo wtedy szuka się przyczyny: nicieni nosowych, ciała obcego, polipa albo wydłużonego podniebienia miękkiego.

Po kierunku powietrza i to jest jedyne kryterium, którego potrzebujesz. Przy kaszlu i kichaniu powietrze leci NA ZEWNĄTRZ, przy kaszlu wstecznym pies gwałtownie WCIĄGA je do środka przez nos, przy zamkniętym pysku. Druga wskazówka to przebieg: po epizodzie kaszlu wstecznego pies w jednej sekundzie wraca do normy i biegnie dalej, a kaszel wraca falami przez wiele dni.

Może, ale rzadziej, niż się powszechnie sądzi, i sam szmer w sercu tego nie przesądza. Klasyczne tłumaczenie mówiło, że powiększony lewy przedsionek uciska lewe oskrzele główne. Nowsze prace nie wykazały korelacji między przewlekłym kaszlem a radiologicznymi cechami zwężenia oskrzeli u psów z powiększonym przedsionkiem: są psy ze zwężeniem, które nie kaszlą, i psy bez zwężenia, które kaszlą. Rozstrzyga RTG klatki i echo serca.

Nocne nasilenie kaszlu ma dwa główne wyjaśnienia i różnicuje je tempo. Przy chorobie serca kaszel narasta tygodniami, pies gorzej znosi spacery i szybciej oddycha w spoczynku. Przy zapadaniu tchawicy i przewlekłym zapaleniu oskrzeli kaszel jest napadowy, suchy i wraca miesiącami bez pogorszenia kondycji. Policz psu oddechy w czasie snu: powyżej 30 na minutę u śpiącego psa to powód do pilnej wizyty.

Najczęściej nic groźniejszego niż silny kaszel z górnych dróg oddechowych. Napad kaszlu kenelowego typowo kończy się odruchem wymiotnym i odksztuszeniem odrobiny białej piany, co opiekunowie zgłaszają jako wymioty. Zupełnie inną sytuacją jest pies, który wykonuje puste odruchy wymiotne i NIC nie zwraca, ma powiększający się brzuch i jest niespokojny. To może być skręt żołądka i wtedy liczą się minuty.

Nie i ta różnica bywa kosztowna. U psa kaszel często prowadzi do serca, u kota niemal nigdy: koty z chorobą serca zwykle nie kaszlą, tylko przyspieszają oddech. Kaszlący kot to przede wszystkim astma, która dotyczy 1 do 5 procent kotów. Kot z astmą kaszle, ale nic nie wykrztusza i stoi w miejscu z wyprostowaną szyją, a kot pozbywający się kuli włosów wygina grzbiet, przemieszcza się i coś zwraca.